Wie: Lars Bakker
Wat: Jongerenwerker
Lars Bakker is veertien jaar oud als hij zo in de shit zit dat hij geen uitweg meer ziet. Op het moment dat hij een overval aan het plannen is, grijpt God in. Nu, jaren later, wil hij andere jongeren over die God vertellen: “Ik had een veilig netwerk waar ik op terug kon vallen, maar veel jongeren hebben dat niet. Toch zijn ze geliefd, en dat wil ik ze laten weten.”
Wat was er aan de hand dat een overval voor jou de enige uitweg leek?
“Ik was helemaal de weg kwijt en leidde een leven waarin ik constant loog en bedroog, zonder dat mijn ouders ook maar iets doorhadden. Het begon met roken en drinken, maar ging van kwaad tot erger. Ik stal in supermarkten, maar ook van mijn eigen ouders. Uiteindelijk zat ik zo diep in de ellende dat ik de ‘schulden’ wilde fixen en zag alleen in een overval de oplossing. Maar ik was met God opgegroeid en twijfelde niet aan Zijn bestaan. Dus zei ik tegen Hem: ‘U bent heilig en goed, maar mijn problemen moeten opgelost worden en daarvoor heb ik de duivel nodig.’ Het was een strijd tussen het donker en het licht.”
Hoe greep God in?
“Het gebeurde tijdens een kerkdienst. Met een groep vrienden zat ik helemaal achterin en we zaten alleen maar op onze telefoons. Ik was absoluut niet aan het luisteren. Tot na de preek het lied Opwekking 818 werd gezongen. De band zong: ‘Eenmaal oog in oog met de Heer Jezus, kan genade heerlijker zijn’. Het was alsof ik in mijn nekvel gegrepen werd en God tegen mij zei: ‘Tot hier en niet verder. Het komt goed.’ Ik brak en moest enorm huilen. De boys naast mij hadden geen idee wat er gaande was, maar lieten me. Ik wist dat de Heilige Geest had gesproken en besloot een brief aan mijn ouders te schrijven waarin ik alles zou opbiechten.”
Hoe reageerde je ouders?
“Mijn vader stuurde me een appje waarin hij mij liet weten dat hij en mijn moeder de brief met tranen in hun ogen hadden gelezen. Dat ik hun zoon was, dat ze van me hielden, dat ik er niet alleen voor stond en dat het goed zou komen. Na die dag zijn er nog veel dieptepunten geweest, maar ik wist dat ik er niet alleen voor stond, want God gaat altijd met me mee. Op mijn zestiende maakte ik daarom de keuze om belijdenis te doen. Ik wil leven met God.”
Wanneer leerde je Youth for Christ kennen?
“Dat was tijdens mijn mbo-studie junior accountmanager. Mede door mijn vlotte babbel koos ik voor die richting, maar al snel merkte ik dat ik de maatschappelijke invulling miste. Ik besloot mijn opleiding wel af te maken, maar daarnaast een uitjaar van YfC te volgen. Het was een mooie manier om meer van het geloof te ontdekken. In dat jaar liep ik mee als jongerenwerker in Westenholte. Ik ontmoette veel mooie mensen, maar moest ook enorm wennen. De onderwerpen waarover mensen spraken, waren nieuw voor mij. Maar ik ervoer veel warmte: iedereen was welkom en oké, wat je afkomst ook was. Het was een mooie periode waarin ik meer over de Bijbel leerde en volwassener werd in mijn geloof.”
Na je studie en het uitjaar ging je aan de slag als junior accountmanager, maar je stopte al snel. Waarom?”
“Ik had een goede baan en mijn werkgever was blij met me. Toch voelde ik onrust: het idee dat mijn werk vooral draaide om geld verdienen voor de organisatie, sloot niet aan bij mijn drijfveren. Ik wilde ook op sociaal vlak van betekenis zijn. Al langer had ik de droom om politieagent te worden, maar helaas kwam ik net niet door de selectieprocedure heen. Balen, maar ik ervoer ook rust: blijkbaar was het nog niet het moment. Misschien komt dat nog. Toch had ik niet de rust om door te gaan met mijn werk als accountmanager. Ik denk dat God tegen me zei dat ik iets anders moest doen. Natuurlijk kreeg ik geen briefje met een stappenplan, maar ik had wel het vertrouwen dat het goed zou komen.”
Waarom besloot je om als jongerenwerker voor Youth for Christ aan de slag te gaan?
“Door mijn eigen jeugd en omdat ik geloof in de missie en visie van YfC. Toen God mij in mijn nekvel greep, had ik een veilig netwerk waarin ik kon terugvallen. Maar er zijn veel jongeren die niet met hun problemen thuis kunnen komen. Hoe mooi is het dan dat er jongerenwerkers zijn die hen vertellen dat er een God is bij wie ze altijd mogen thuiskomen en waar ze geliefd zijn.
Wij doen dit werk op basis van giften. Wilt u zich financieel inzetten voor YFC Zwolle?
Geef aan het werk van LarsHoe hoop je dat jongeren jou leren kennen?
“Ik hoop als iemand die naast hen staat, geen haar beter is dan zijzelf en die oprecht is. Niet elk gedrag is oké, maar de persoon zelf wel. Verder zullen ze vast iets van mijn energie merken; ik houd enorm van sporten. En alles met als doel dat de jongeren zich gezien voelen en die avond met een glimlach naar huis gaan.”
Waar sta je over vijf jaar?
“Een moeilijke vraag, want ik probeer juist de rust te vinden in het niet weten. Maar natuurlijk heb ik dromen. Werken bij de politie is daar één van. Ik zie het werk bij Youth for Christ als een prachtige voorbereiding daarop. Tegelijk probeer ik het vooral in Gods handen te leggen. Dan ervaar ik rust én voldoening. Want uiteindelijk werk ik niet bij YfC voor mezelf, maar voor de jongeren. Ik mag een stuk gereedschap zijn in Gods koninkrijk.”
