Jongerenwerker Ellie Kooistra

Interview

Vertel, wie is Ellie?
“Ik ben 22 jaar, woon sinds twee jaar in Zwolle, ben opgegroeid in Almere en studeer Social Work aan Hogeschool Viaa. Verder ben ik actief bij de christelijke studentenvereniging Ichthus. Sinds kort werk ik ook bij Youth for Christ als jongerenwerker.”

Had je gedacht dat je jongerenwerker zou worden?
“Nee, helemaal niet. Jarenlang wilde ik graag juf worden. Op de basisschool hielp ik vaak andere kinderen in de klas en dat vond ik leuk om te doen. Maar toen ik op de middelbare school zat, zat ik niet zo lekker in mijn vel en begon ik te twijfelen over mijn studiekeuze. Gelukkig kon ik een dagje meelopen met een kleuterjuf. Tijdens die dag was er een meisje dat geen fijne thuissituatie had. Ik wilde er graag voor haar zijn, maar van de leerkracht begreep ik dat daar op school maar beperkt ruimte voor is. Zo ben ik uiteindelijk bij de opleiding Social Work terechtgekomen.”

Hoe was je eigen thuissituatie als kind?
“Ik ben de jongste van het gezin, met vier oudere broers. Ik had en heb een goede relatie met mijn ouders, maar toch was het niet altijd gemakkelijk. Daar wil ik niet te veel over vertellen, omdat het vooral gaat om dingen die anderen in mijn gezin raken. En bovendien: in een groot gezin speelt altijd wel iets. Dat ik zelf een denker ben en me niet altijd goed kon uiten, maakte het ook niet makkelijker. Op school liep ik daar ook tegenaan.”

Vertel eens….
“Aan de ene kant was ik soms heel direct en had ik een grote mond in de klas, maar tegelijk was ik verlegen en vaak angstig. Ik denk dat de overstap van mijn evangelische basisschool naar een openbaar gymnasium te groot was. Ik was ook echt een beetje wereldvreemd. Ik weet nog dat we tijdens een muziekles naar Ed Sheeran luisterden en dat ik dat wereldse muziek vond. Niet zo gek als je alleen met klassieke muziek en Elly en Rikkert bent grootgebracht. Ik miste de christelijke bubbel waarin ik was opgegroeid. Daardoor vond ik moeilijk aansluiting en was ik vaak somber.”

Ben je door je opvoeding tot geloof gekomen?
“Ja, daar ben ik mijn ouders heel dankbaar voor. Ook in de kerk en op de zondagschool, kreeg ik veel van het geloof mee. Dit heeft mij gevormd. Op de middelbare school raakte ik het geloof wel een beetje kwijt. Ik vond de grote, boze wereld vaak verwarrend. In coronatijd kwam er een online Alpha cursus op mijn pad en besloot ik die te volgen. Tijdens een van de avonden, waarin werd verteld over de Heilige Geest, voelde ik Gods liefde heel sterk. Ik realiseerde me dat God altijd dichtbij was geweest, maar dat ik het alleen nog maar hoefde te omarmen. Een paar maanden later heb ik me laten dopen.”

En daarna heb je God niet meer losgelaten?
“Klopt, al ging dat met ups en downs. Ondanks dat ik geloofde, zocht ik soms nog liefde bij jongens die niet goed voor me waren. Maar sinds ik in Zwolle woon, gaat het beter met me. Ik kwam terecht in het christelijke studentenhuis en sloot me aan bij een christelijke studentenvereniging. Daar leerde ik fijne mensen kennen die mij hebben opgebouwd in het geloof.”

Hoe leerde je YfC kennen?
“Ook via dat studentenhuis. Een huisgenoot liep er stage en vertelde geregeld over het werk. Toen ik zelf een stage zocht, dacht ik niet meteen aan YfC, want ik zag mezelf niet als jongerenwerker. Maar ik kon geen geschikte stageplek vinden, dus vroeg ik uiteindelijk toch een gesprek aan bij YfC. Ik weet nog goed dat ik het eerste halfjaar niet naar mijn zin had en alles spannend vond. De jongeren die ik tijdens mijn stage ontmoette waren precies het type waar ik op de middelbare school een hekel aan had.”

Wanneer begon je het wel leuk te vinden?
“Toen ik leerde kijken naar wat er achter het gedrag zat en de verhalen hoorde van achter de voordeur. Bovendien herkende ik veel gedrag. Vooral bij meiden met een grote mond. Dat had ik zelf ook. Vaak zit daar wat achter. Ook zag ik sommige kinderen eindeloos bij de panna blijven hangen, soms zelfs in de stromende regen. Vaak zegt dat iets over hoe het thuis gaat. Dat herkende ik ook wel.”

Wat kan jij voor deze jongeren betekenen?
“Veel jongerenwerkers zijn makkelijke praters, maar ik ben meer rustig en afwachtend. Vaak zie ik aan het gedrag dat er iets aan de hand is. Ik ben er gewoon voor ze en wacht tot ze zelf een praatje maken. Zo had ik contact met een meisje dat elke avond even bij de panna haar hart bij me kwam luchten en daarna weer aansloot bij haar vrienden. Ik begrijp jongeren en hoop zo verschil te kunnen maken in hun leven. Omdat ik zelf als tiener veel behoefte heb gehad aan een plek als deze, wil ik die plek nu graag voor jongeren zijn. Dit werk past gewoon helemaal bij mij.”

Sindsdien ben je jongerenwerker in Diezerpoort?
“Ja, en dat combineer ik met school, dus ik loop ook stage bij YfC. Als ik mijn opleiding heb afgerond, blijf ik hier werken. Ik voel me geroepen om dit werk te doen, omdat ik op deze manier iets van Jezus’ liefde kan laten zien. Daar word ik blij van. Bovendien is YfC een fijne plek om te zijn. Het voelt als een soort extra familie.”